Αναρτήθηκε από: fragkoulis | Ιανουαρίου 25, 2012

«…οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους…»

«…………………………………………
Οι εργάτες φώναζαν για ψωμί
Οι έμποροι φώναζαν για αγορές
Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται
Αυτοί που αρπάνε το φαΐ από το τραπέζι
κηρύχνουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα
ζητάνε θυσίες
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θα ΄ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
Λες πως είναι τέχνη να κυβερνάς το λαό
Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού
…………………………………………….»
Bertolt Brecht – (Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου)

Αυτά έγραφε πριν αρκετά χρόνια ο Bertolt Brecht. Σήμερα ένας λαός «βομβαρδίζεται» από «ειδικούς» με ακατάληπτες λέξεις, όρους και αρχικά που μέρα με τη μέρα γίνονται όλο και περισσότερα, όλο και χειρότερα, όλo και φοβερότερα: P.S.I, κουρέματα χρέους,  CDS, E.K.T, Tρόικες τραπεζίτες, φοροράμπο, I.I.F,  Hedge Funds… και οι σοφοί οικονομολόγοι με τις περγαμηνές συνεχίζουν αλύπητα αυτό που άρχισαν. Κανείς τους όμως δε έλυσε την εξίσωση όλων αυτών των ακατάληπτων με την αλήθεια, που συνεπάγεται το θάνατο ενός λαού. Κανείς τους δεν αφουγκράστηκε τον πόνο και την αγωνία του, γιατί, γι΄ αυτούς, προέχουν τα οικονομικά μεγέθη. Όσο για τους ανθρώπους…

Σήμερα ένας λαός βασανίζεται από ανεργία (πλησιάζουμε το ένα εκατομμύριο ανέργους), φτώχια, πείνα, ξεσπίτωμα, ανέχεια, απουσία ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, άγριες απολύσεις, εξευτελισμούς, ποδοπάτηση δικαιωμάτων, αρχών, αξιών, ιδανικών και αξιοπρέπειας.

Σήμερα οι σωτήρες μας θυμήθηκαν να δηλώσουν ότι δε διάβασαν το  Μνημόνιο – τη θανατική μας καταδίκη- πριν το υπογράψουν,  μια και είχαν άλλες υποχρεώσεις εκείνη τη χρονική περίοδο.

Αν όλα αυτά μπορούν να αφήσουν, έστω κι έναν από εμάς, χωρίς να του προκαλέσουν θυμό, οργή, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας. Αλλά, φίλοι, δεν είναι η τύχη που κουμαντάρει έναν τόπο.   Εμείς, οι άνθρωποί του, με νου και γνώση, μπορούμε να προβληματιστούμε, να σκεφτούμε  και να αποφασίσουμε, αν θέλουμε να είμαστε «κομμάτι ή απόκομμα του τόπου μας», αν… «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!»

Φραγκούλης Π. Κυλαδίτης

Advertisements

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: