Αναρτήθηκε από: fragkoulis | Νοέμβριος 8, 2017

Δήμητρα Φασόλα*: Καρκίνος – μάχη σε πολλά μέτωπα**

cancer2Ο καρκίνος ισοδυναμεί με μία μάχη σε πολλά μέτωπα: ενάντια στην ίδια την ασθένεια, στα στερεότυπα που τη συνοδεύουν, στις συναισθηματικές αντιδράσεις που δημιουργούνται με τη διάγνωσή της.

cancer1

Το σημαντικότερο όλων στη μάχη είναι ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε να πολεμήσουμε. Υπάρχουν εκείνοι που μόνο στην ιδέα της μάχης κατακλύζονται από αρνητικές σκέψεις, αρνούνται να πολεμήσουν και περιμένουν παθητικά να δουν την εξέλιξη.

Στον αντίποδα συναντάμε τους μαχητές που οπλίζονται με θάρρος και δύναμη, είναι αποφασισμένοι να ξεπεράσουν τα εμπόδια και παλεύουν καθημερινά προσηλωμένοι στο στόχο.

Είναι στο χέρι μας, με τη βοήθεια του υποστηρικτικού μας περιβάλλοντος, να βγούμε νικητές με σύμμαχο μας την πρόληψη και την σωστή ενημέρωση!

*Η Δήμητρα Φασόλα είναι ψυχολόγος

**Το άρθρο και οι φωτογραφίες, είναι στα πλαίσια της καμπάνιας του Συλλόγου ΑΡΤΙΟΝ για τον καρκίνο του μαστού.

Advertisements
Αναρτήθηκε από: fragkoulis | Νοέμβριος 3, 2017

Ο Παντελής

Ο Παντελής είναι νοικοκύρης. Ένας ήσυχος, καθημερινός άνθρωπος που κοιτάζει το σπίτι του και την δουλειά του. Δεν δημιουργεί προβλήματα και δεν θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό αποφεύγει τις πολιτικές συζητήσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Κι αν ποτέ μπερδευτεί σε καμμία, προσπαθεί να ξεφύγει με κάθε τρόπο. Συνήθως καταφεύγει στα παλιά αλλά δοκιμασμένα τσιτάτα είτε τύπου τσουβαλιάσματος («όλοι ίδιοι είναι», «βρες εσύ τον καλύτερο», «όλοι την τσέπη τους κοιτάνε, ποιος νοιάστηκε για τον τόπο;» κλπ) είτε τύπου ζαμανφουτισμού («εγώ θα σώσω τον κόσμο;», «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα» κλπ). Δεν του αρέσουν, άλλωστε, ούτε τα άκρα ούτε η βία (απ’ όπου κι αν προέρχεται), γι’ αυτό θεωρεί καμάρι του να ανήκει στον μεσαίο χώρο, χωρίς να ενοχλείται που κάποιοι άσχετοι μπερδεύουν τον μεσαίο χώρο με τον μικροαστισμό.

Ο Παντελής είναι ένας άνθρωπος πιστός στις παραδόσεις, θεματοφύλακας των ιερών και των οσίων τής φυλής. Γι’ αυτό παντρεύτηκε στην ώρα του κι έκανε δυο παιδιά. Για την ακρίβεια, έκανε ένα παιδί κι ένα κορίτσι. Κι ανάθρεψε το παιδί σαν άντρα και το κορίτσι σαν κορίτσι που θα φοβόταν τον άντρα όταν θα γινόταν γυναίκα, καθ’ ότι τα φεμινιστικά ποτέ δεν του άρεσαν. Άλλωστε, ξέρει ότι μόνο με τέτοια ανατροφή θα γυρίσει το κορίτσι του να τον κοιτάξει όταν γεράσει και καταπέσει. Το παιδί είναι άντρας, θα κοιτάει την δικιά του οικογένεια.

Ο Παντελής νοσταλγεί τον κόσμο όπως τον έζησε στα νιάτα του και θλίβεται που βλέπει πώς τον κατάντησαν οι νεώτεροι. Γι’ αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να μη ξεθωριάσει τελείως εκείνος ο «παλιός, καλός καιρός». Αν και δεν πολυφοβάται την κόλαση (στο κάτω-κάτω, δεν έχει κάνει φόνο), πάει κάπου-κάπου στην εκκλησία επειδή από την μια δεν βλάφτει να έχουμε και την βοήθεια του θεού κι από την άλλη καλό κάνει στο μαγαζί να βλέπουν οι πελάτες του ότι εκκλησιάζεται. Αν και δεν είναι προληπτικός, δεν κόβει τα νύχια του μεσοβδόμαδα, δεν λούζεται τις Κυριακές και ρίχνει πάντα μια ματιά στο ωροσκόπιό του, μιας και τα ίδια έκαναν και οι γονείς του και οι παππούδες του, άσε που δεν πρέπει να προκαλείς την κακοτυχία.

Ο Παντελής είναι άνθρωπος σύγχρονος, που ενδιαφέρεται για τα πάντα και θέλει να έχει γνώμη για τα πάντα. Γι’ αυτό παρακολουθεί με μανία όλα τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και ξεκοκκαλίζει 3-4 μεγάλες εφημερίδες κάθε Κυριακή. Σ’ αυτή την φιλομάθειά του χρωστάει ότι όλοι τον σέβονται όταν μιλάει και όλοι ζητούν την άποψή του σε οποιοδήποτε θέμα, από την λαθρομετανάστευση μέχρι την κρίση χρέους κι από την υπερθέρμανση του πλανήτη μέχρι τις τιμές τού πετρελαίου. Λογικό είναι να καμαρώνει για την μόρφωσή που απέκτησε, έστω κι αν ποτέ στην ζωή του δεν άνοιξε οποιοδήποτε βιβλίο.

Ο Παντελής ενδιαφέρεται και για την τέχνη. Όχι για την υποτιθέμενη τέχνη των κουλτουριάρηδων αλλά για την πραγματική τέχνη, του λαού. Μαζί με τους πολλούς, λοιπόν, έχει μάθει να απολαμβάνει την μουσική τής Γιουροβίζιον και του Εξ-Φάκτορ ενώ μια-δυο φορές τον χρόνο (όταν στο σχήμα συμμετέχει κάποιος αναγνωρισμένος καλλιτέχνης) επισκέπτεται και κάποιο από τα γνωστά μαγαζιά που ο μεν μακαρίτης ο Γιαννόπουλος αποκαλούσε «πολιτιστικά κέντρα» οι δε ψευτοκουλτουριάρηδες συκοφαντούν ως «σκυλάδικα». Φυσικά, του αρέσει και το θέατρο, γι’ αυτό δεν παραλείπει να πηγαίνει δυο-τρεις φορές τον χρόνο, κυρίως σε επιθεωρήσεις και σίγουρα τα καλοκαίρια Δελφινάριο. Σινεμά δεν πολυπάει αλλά έχει συνδρομητική τηλεόραση κι έτσι έχει δει σχεδόν όλες τις ταινίες που έχουν φέρει τα Μούλτιπλεξ.

Ο Παντελής είναι κοινωνικό ον με άποψη. Γι’ αυτό άλλωστε δίνει καθημερινή παρουσία  και στο Φέισμπουκ και στο Τουίττερ. Βέβαίως και ενδιαφέρεται για τα προβλήματα της κοινωνίας αλλά έχει μάθει να τα βλέπει στην σωστή τους διάσταση. Για παράδειγμα, δεν χαίρεται με όσους βγαίνουν στον δρόμο επειδή κάποια τράπεζα τους παίρνει το σπίτι αλλά δεν του κόβεται και η όρεξη επειδή εκείνοι δεν πρόσεχαν όταν έπαιρναν δάνεια. Πιστεύει ότι κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει τις προσωπικές του επιλογές αλλά δεν θα κάνει και τους γκαίυ ίσια κι όμοια με τους σωστούς ανθρώπους. Στενοχωριέται όταν ακούει για μετανάστες που σκυλοπνίγονται μεσοπέλαγα αλλά δεν μπορεί και να διαφωνήσει με την άποψη ότι ο καλύτερος τρόπος για να τους προστατεύσει η πολιτεία είναι να αφήσει να πνιγούν όσο το δυνατόν περισσότεροι ώστε να συνετιστούν οι υπόλοιποι και να πάψουν να έρχονται. Συμφωνεί ότι οι πρόσφυγες εγκαταλείπουν τον τόπο τους για να γλιτώσουν από τις βόμβες αλλά όχι και να μας κατσικωθούν μέσα στα σπίτια μας. Μόνο για τους άνεργους δεν δίνει δεκάρα τσακιστή, επειδή πιστεύει ακράδαντα ότι δουλειές υπάρχουν (αυτός πώς τα βολεύει;), απλώς αυτοί είναι τεμπέληδες κι έχουν καλομάθει να ζουν με τα επιδόματα.

Ο Παντελής δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Μπορεί να μη συμμετέχει σε απεργίες, πορείες και διαδηλώσεις (από άποψη, φυσικά, επειδή είναι σίγουρος πως έτσι δεν λύνονται τα προβλήματα) αλλά αγαναχτεί που δεν βλέπει κανέναν να ξεσηκώνεται και να παίρνει τα βουνά. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή όταν ο κόσμος αποφασίσει να κάψει την βουλή και να κρεμάσει και τους τριακόσιους αλλά ας όψεται που όλοι είναι φοβιτσιάρηδες και δεν λένε να ξεκουνηθούν από τον καναπέ τους. Αν μπορούσε, θα ξεκίναγε την επανάσταση μόνος του. Κι ας του είπε εκείνος ο κακοηθέστατος παλιός συμμαθητής του «Παντελή, όταν έρθει η ώρα να πάρουμε τα βουνά, εσύ θα ψάχνεις μέσο να σε βολέψει σε κανένα γραφείο».

Ο Μίκης με τον γυιο του Γιώργο έχουν στην μέση τον Πάνο Τζαβέλλα

 

Πάνω απ’ όλα, ο Παντελής είναι ένας άνθρωπος βαθειά φιλοσοφημένος. Στενοχωριέται μεν που το μαγαζί του δεν πάει καλά και που ο μισθός τής γυναίκας του κοντεύει να μείνει ο μισός μέσα σε εφτά χρόνια αλλά καταλαβαίνει ότι πρέπει να κάνουμε όλοι θυσίες για το καλό τής πατρίδας. Αισθάνεται άβολα βλέποντας τον αγκυλωτό σταυρό στο μπράτσο τού Κασιδιάρη αλλά το καταπίνει επειδή αντιλαμβάνεται ότι το μόνο που φοβάται αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο είναι ο αγνός πατριωτισμός τού χρυσαυγήτικου εθνικισμού. Καμμιά φορά περνάει από το μυαλό του η σκέψη ότι κάπου μπορεί να κάνει λάθος ο καπιταλισμός αφού επιτρέπει στο 1% των ανθρώπων να διαθέτουν περισσότερο πλούτο απ’ όσο όλο το υπόλοιπο 99% αλλά σύντομα συνέρχεται σκεπτόμενος ότι τα είδαμε και των κομμουνιστών τα χαΐρια. Το μόνο που τον κάνει πραγματικά έξω φρενών είναι το ότι όλο αυτός πληρώνει την λιτότητα ενώ εκείνοι που τόσα χρόνια κλέβανε, όχι μόνο δεν πήγαν στην φυλακή αλλά γλεντάνε εις υγείαν των κορόιδων. Πού θα πάει όμως; Θά ‘ρθουν και οι εκλογές…

Αυτός ο Παντελής και οι χιλιάδες όμοιοί του είναι που με εξοργίζουν κάθε φορά που αναλογίζομαι ότι μάλλον αποτελούν την πλειοψηφία γύρω μου. Αυτόν και τους χιλιάδες ομοίους του είχα προχτές στο μυαλό μου, όταν έγραφα τον επίλογο σ’ εκείνο το γεμάτο θυμό σημείωμά μου. Αυτόν και τους χιλιάδες ομοίους του ξαναθυμήθηκα σήμερα, καθώς κάποιος πλανόδιος κιθαρωδός θυμήθηκε εκείνον τον γνωστό κυρ-Παντελή τού Πάνου Τζαβέλλα…
(Αναδημοσίευση από Cogito ergo sum )
Αναρτήθηκε από: fragkoulis | Οκτώβριος 22, 2017

Φραγκούλης Π. Κυλαδιτης: «Ο βασιλιάς είναι γυμνός…»

Τα καινούρια ρούχα του βασιλιά, εικ. Μ Φιοντόροφ

Ήτανε κάποτε, αφηγείται ο παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ένας βασιλιάς που ήθελε να εντυπωσιάζει, να φοβίζει και να… αποκοιμίζει τους υπηκόους του με τα πλούσια φανταχτερά του ρούχα. Απαιτούσε λοιπόν, από τους αυλικούς και τους ράφτες του να φοράει κάθε μέρα καινούργια ρούχα. Οι ράφτες και οι αυλικοί, χαμερπείς και συμφεροντολόγοι ταυτόχρονα, προκειμένου να έχουν την εύνοιά του, κατόρθωσαν να τον πείσουν ότι μπορούν να του φτιάξουν ρούχα από ένα σπάνιο ύφασμα που θα είχαν την ικανότητα να το δουν μόνο οι έξυπνοι άνθρωποι.

Θεωρώντας ο βασιλιάς ότι έτσι θα μπορεί να καταλάβει ποιοι από τους υπηκόους του είναι οι έξυπνοι και ποιοι οι χαζοί, τους διέταξε να πέσουν με τα μούτρα στη δουλειά. Προσποιούμενοι οι ράφτες ότι ράβουν τα καινούργια του σπάνια ρούχα και οι παρατρεχάμενοι ότι τα βλέπουν, τον διαβεβαίωναν πως είναι πανέμορφα, μοναδικά.

Ήρθε η ώρα να τα φορέσει και να βγει στους δρόμους, για να τον καμαρώσουν οι υπήκοοι, παρόλο που και ο ίδιος δεν τα έβλεπε. Ε, δεν μπορεί να λάθευε το επιτελείο… Και τι επιτελείο!! Εδώ κατόρθωσε να κοροϊδέψει και να πείσει έναν ολόκληρο λαό πως μόνο όσοι είναι έξυπνοι μπορούν να τα δούνε. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Μάρκος_2 Αυτή η αθλιότητα που  περιγράφεται παρακάτω, έχει προωθηθεί σε όλα τα σχολεία της επικράτειας!

Αυτή καθ’ εαυτή, για τον αστικό πολιτικό κόσμο και τα κόμματά του, για τα συστημικά ΜΜΕ , είναι το απαύγασμα της νέας εκπαιδευτικής σκέψης που πρέπει να διέπει κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα που σέβεται τον εαυτό του, γι αυτό και επιδίδονται σε ένα ιδιότυπο ιδεολογικό bulling, σε όποια φωνή αμφισβητεί τα άγια των αγίων, που είναι η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων και η ιδεολογική και πολιτική τους πρωτοκαθεδρία. Ας δούμε όμως σε τι προσκαλούνται τα σχολεία για 5Η συνεχή χρονιά.

«Το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση, επιθυμώντας  , να εξοικειώσει τους μικρούς μαθητές με σύγχρονα μοντέλα εκπαίδευσης βασισμένα στη μαθητοκεντρική προσέγγιση της γνώσης….. να προωθήσει την καινοτομία (innovation) στην εκπαίδευση μέσα από στοχευμένες δραστηριότητες, να υποστηρίξει την εκπαιδευτική διαδικασία με την ενδεδειγμένη χρήση (ομαδο)συνεργατικών μεθόδων (cooperative/collaborative teaching methods) και τη χρήση ΤΠΕ,  προσκαλεί για πέμπτη χρονιά τους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης να υποβάλουν προτάσεις, οι οποίες θα υλοποιηθούν κατά το σχολικό έτος 2017-18 από νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία από όλες τις περιοχές της Ελλάδας.

Κύριος στόχος του προγράμματος είναι η ενδυνάμωση της προσωπικότητας του μαθητή, η ανάπτυξη και η εξέλιξη του εαυτού του, η προαγωγή και η ενδυνάμωση της αυτοεκτίμησης, αυτοπεποίθησης και αυτοαντίληψης μέσα από καινοτόμες δράσεις (π.χ. στοχεύοντας SMART) και εφαρμογή (ομαδο)συνεργατικών μεθόδων διδασκαλίας… Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: fragkoulis | Οκτώβριος 4, 2017

Μάκης Γεωργακάκης: Το σιωράι

 

Αναρτήθηκε από: fragkoulis | Σεπτεμβρίου 12, 2017

Φραγκούλης Κυλαδίτης: Aλάθητη συνταγή!!

pame-deth-40-ey-moth

Πηγή φωτό: 902.gr

Την καταστροφή μας τη βάφτισες σωτηρία. Το ΟΧΙ το μετέτρεψες σε ΝΑΙ. Μας άφησες ρέστους και ταπί και το αποκάλεσες δικαιοσύνη. Παρότι ρέστοι –οι περισσότεροι- σε ρωτάμε: πόσα θες να μας τρελάνεις, αφού  ούτε  κι αυτό τζάμπα δε θα το κάνεις; Πας στη ΔΕΘ – λες και δεν ξέρουμε ποιοι σε πάνε εκεί κάθε χρόνο για να ακούσουν αυτά που θέλουνε να ακούσουν- και μας φλομώνεις στο όνειρο, στη ψευτιά, σε  λόγια κάλπικα και μεγάλα. Τα βάζεις με τους δικούς σου χειρισμούς, λες και κυβερνά άλλος. Έλα όμως που δε μασάμε  όλοι κουτόχορτο. Κι αν νομίζεις πως ένας λαός περιμένει να ακούσει από τον άμβωνα της ΔΕΘ και μέσω των τηλελιβανιστηρίων όσα μας λες, γελάστηκες. Μας θυμίζεις την σατυρική ατάκα του Χάρρυ Κλυνν “Ο καλλιτέχνης δώνει και ο λαός παίρνει. Κι άμα δε του δώκεις ρε μάγκα του λαού, τι θα πάρει;” Αποφάσισες, λοιπόν, αφού δεν είχες τίποτ’ άλλο προς βρώση και μη όντας καλλιτέχνης, να μας δώσεις κουτόχορτο. Χρόνια τώρα μας το δίνουν τόσοι και τόσοι, ας το φάμε κι από σένα. Αλάθητη συνταγή, δε συμφωνείς; Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: fragkoulis | Αύγουστος 17, 2017

Φραγκούλης Κυλαδίτης: «στου λωλού την κασίδα…»

Πετροκάραβο - σφαγή αρμυρικιών 2

Φωτό Φ. Κυλαδίτης

Κούρεμα αμνών και κούρεμα αρμυρικιών. Κουρέματα άσχετα φαινομενικά αλλά με  πολλά  κοινά στοιχεία και μηδαμινές διαφορές. Το κούρεμα των αμνών γίνεται στο τέλος της άνοιξης (το Μάιο). Τότε σφίγγουν οι ζέστες και τα πρόβατα σύμφωνα με τους τσελιγκάδες πρέπει να «ελαφρύνουν» από το μαλλί που κουβαλούν για να αντέξουν την καλοκαιρινή κάψα. Ο λόγος βέβαια δεν είναι μόνο αυτός, αφού το μαλλί τους φέρνει αρκετά  ικανοποιητικές προσόδους. Απ’ ό,τι πληροφορούμαστε μάλιστα πολλοί απ’ αυτούς εγκαταλείπουν τις παραδοσιακές μεθόδους κουράς με το ψαλίδι για χάρη της σύγχρονης τεχνολογίας, που αποφέρει οικονομία χρόνου και εύκολο χρήμα.

Αν ακόμη αναρωτιέστε πού το πάω, τι δουλειά μπορεί να έχει το κούρεμα των προβάτων με το κούρεμα των αρμυρικιών, οφείλω να αποσαφηνίσω  ότι στο Βροντάδο, στη θέση Πετροκάραβο, καθιερώθηκε πλέον η καλοκαιρινή ετήσια κουρά των αρμυρικιών που βρίσκονται στο νότιο μέρος του και σχηματίζουν μια μικρή δεντροστοιχία. Πριν προχωρήσουμε ας κάνουμε γνωστό ότι σήμερα τα δέντρα  αυτά –επιμένουμε στο «δέντρα», αφού δεν μπορούμε να βιάσουμε τη φύση και να τα κάνουμε με το έτσι θέλω θάμνους- θα είχαν ύψος τουλάχιστο 3 μέτρα και θα σχημάτιζαν μια υπέροχη δεντροστοιχία, που θα χάριζε τη σκιά της στους περιπατητές, στους λουόμενους, που τώρα πληρώνουν αδρά για σκιά σε διπλανές παραλίες, σε κάθε άνθρωπο που στο καλοκαιρινό καμίνι ήθελε λίγη δροσιά. Συγχρόνως θα προστάτευε τα υπόλοιπα φυτά που είναι εκεί από τη χειμωνιάτικη σοροκάδα και θα συγκρατούσε το χώμα από τη διάβρωση του κύματος. Ανάγνωση του υπολοίπου…

επικονωνίαΟ λόγος είναι σπόρος και τίποτα απ’ όσα λέμε ή γράφουμε δεν πάει χαμένο. Αυτή είναι η συνηθισμένη μου απάντηση σε  όσους καλοπροαίρετους φίλους σχολιαστές πιστεύουν ότι οι απόψεις μας, οι παρεμβάσεις μας, το κάθε είδος λόγου, τελοσπάντων, που αφορά κάθε ανθρώπινη πτυχή, δεν πιάνει τόπο. «Καλά τα λες, (εννοούν «τα γράφεις»), μα στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα». «Δίκιο έχεις, μα ποιος σ’ ακούει;». «Δεν πα να λες… Πού σ’ ακούει η χώρα.»

Αν παρατηρήσετε  όλες οι εκφράσεις προβάλλουν το «ακούω» με την έννοια της προσοχής, της κατανόησης, της επεξεργασίας, του συμπεράσματος αφού η ακοή είναι από τις πρώτες αισθήσεις που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος απ’ την κοιλιά της μάνας του, και συνήθως η τελευταία που τον εγκαταλείπει.  Ο καθένας έχει ένα διαφορετικό τρόπο να ακούει, που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που έχουν σχέση με την καλλιέργειά του, τα προβλήματα της καθημερινότητας, της συμπάθειας ή αντιπάθειας στον άλλον, της συναισθηματικής κατάστασης που βρίσκεται, της ψυχικής και σωματικής του κούρασης κ.λπ. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: fragkoulis | Αύγουστος 2, 2017

Φραγκούλης Κυλαδίτης: Τα άλλα… “βαρελόσκυλα”

rampa-politischios.gr
Πηγή φωτό: http://www.politischios.gr

Οδός Νεωρίων ή πιο σωστά «Φτωχιά Προκυμαία», όπως την ξέραμε και την ξέρουμε όσοι τη ζήσαμε από τα παιδικά μας χρόνια φτωχειά μα όμορφη, μέσα στη δράση της καθημερινότητας με τα βοτσαλάκια της που ακόμα φαίνονταν, με τα μηχανουργεία και τα μαγαζιά των ναυτιλιακών, τα κουρεία, το μικρομάγαζο της μπουγάτσας που «ταξίδευε» ξημερώματα για Μυτιλήνη, τους παγωτατζήδες, τα καφενεδάκια με το μεζέ του ούζου, τους ψαράδες και τους καπεταναίους των ψαροκάικων. Μα πάνω απ’ όλα το στολίδι της, τον κινηματογράφο REX. Ένας κόσμος που έσβησε παραχωρώντας τη θέση του σ’ έναν άλλο, σύγχρονο πια.

Το REX στέκεται ακόμα, χάσκοντας ξεδοντιασμένο και ετοιμόρροπο, αναπολώντας το χαμένο μεγαλείο του, καλυμμένο με ένα κουρελιασμένο πανό από τα εκατόχρονα της απελευθέρωσης του νησιού: «Ελεύθερη σε χαιρετώ, μυριανθισμένη γη…». Η οδός Νεωρίων μπήκε  πλέον στον αστερισμό της «ανάπτυξης», δίχως βοτσαλάκια, μηχανουργεία ούτε και τη ναυπηγοεπισκευαστική δραστηριότητα, που κάποτε της έδινε ζωή. «Αναβαθμισμένος» χώρος πρυμνοδέτησης επιβατηγών, χώρος καταστημάτων εστίασης, ενοικιάσεως αυτοκινήτων, πρακτορείων έκδοσης εισιτηρίων κ.λπ. κ.λπ. Όλα ακολουθούν την «ανάπτυξη» που οσονούπω έρχεται και που, ως φαίνεται, είναι τόσο βαριά που το κρηπίδωμα δεν την άντεξε και άρχισε να υποχωρεί. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: fragkoulis | Ιουλίου 25, 2017

Φραγκούλης Κυλαδίτης: ώδινεν κρίσις και έτεκεν… σήψιν

oligarxia_peinaΑς ορίσουμε λιτά και απλά το αποτέλεσμα της κρίσης, χωρίς περικοκλάδες και λεκτικές ωραιοποιήσεις, μια και τέτοιες δεν αρμόζουν σε καταστάσεις πολύ επικίνδυνες, όπως τούτη που ζούμε: Βαθύς  πλουτισμός των ολίγων και αποστέρηση κάθε αγαθού από τους πολλούς. Γι’ αυτή, λοιπόν, την οικονομική κρίση και το εποικοδόμημά της, πριν από οχτώ-δέκα χρόνια είχαμε την πολυτέλεια να αναρωτηθούμε αν υπάρχει κίνδυνος να μετατραπεί σε ένα σάπισμα διαρκείας. Σήμερα αυτό το σάπισμα το ζούμε έντονα.

Η απύθμενη υποκρισία των ντόπιων διαχειριστών του καπιταλιστικού κέρδους και των ανά τον κόσμο αφεντικών τους, δεν άφησε περιθώρια αμφιβολίας  για το αν “όλοι μαζί τα φάγαμε”, για τους διορισμένους “κοπρίτες” κ.λπ. Αντίθετα μάλιστα απόδειξε ότι το μεγάλο σφαχτάρι στη θυσία τους στο βωμό του μονοπωλιακού κέρδους, της αγοράς και των ιδιωτικοποιήσεων ήταν  ο λαός. Φοροκαταιγίδα, ανεργία,  ανέχεια, εξαθλίωση, αδικία και το χειρότερο; Συνειδησιακή άλωση. Ξεπέρασαν – όχι σε σενάριο αλλά σε ρεαλισμό- τον ίδιο τον Όργουελ όταν έγραφε το “1984”.     Ανάγνωση του υπολοίπου…

Older Posts »

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: