Έπρεπε να ταφεί ένας λαός, έπρεπε να πουληθεί στα θεριά μια χώρα, έπρεπε να διαλυθεί μια κοινωνία για να συγκινηθούν αφενός οι αφεντάδες της και να προσποιηθούν ότι αλλάζουν ρότα και αφετέρου οι γείτονές της, κοντινοί και μακρινοί, βλέποντας ότι λίγο λίγο έρχεται και η σειρά τους.
Από καιρό επισημάνθηκαν οι καταστροφικές τάσεις και η αναλγησία των αφεντάδων του τόπου ενώ ήταν φανερό ότι ούτε το πείραμα θα τους πετύχαινε ούτε τα πειραματόζωα που χρησιμοποίησαν θα το άντεχαν. Παρόλα αυτά χωρίς ντροπή, χωρίς οίκτο το αποτόλμησαν και απέτυχαν φρικτά.
Μπροστά στο μεγαλύτερο κίνδυνο που διαφαίνεται στον ορίζοντα – τον κίνδυνο μιας γερμανοκίνητης στυγνής δικτατορίας- αποφάσισαν να παραστήσουν τους Ρομπέν των Δασών, να εκφράσουν ποικιλότροπα τη συμπάθειά τους για το λαό και τον τόπο. Πριν λίγα εικοσιτετράωρα (12 Φεβρουαρίου 2012) έθαψαν το λαό ζωντανό χωρίς καμιά τύψη συνείδησης προτάσσοντας την κομματική πειθαρχία. Τώρα, προσπαθώντας να χρυσώσουν το χάπι, θυμήθηκαν να ανορθώσουν τα συντρίμμια που άφησε η κοινωνική αδικία τους, θυμήθηκαν να αναζητήσουν τους ενόχους όλων των δεινών και τους καταστροφείς και εμπρηστές της ζωής του δύστυχου λαού, υποσχέθηκαν να ξεσκεπάσουν τους κουκουλοφόρους των επεισοδίων -λες και δεν μπορούσαν να τους συλλάβουν αντί να «κερνούν» με δακρυγόνα τους πολίτες, να υπερτονίσουν ότι για όλα φταίνε οι Γερμανοί –λες και εκείνοι, δυο χρόνια τώρα, υλοποιούσαν εντολές άλλων. Αποφάσισαν να μας «θυμίσουν» μετ΄ επιτάσεως ότι κινδυνεύει η δημοκρατία. Κάποιοι απ΄ αυτούς μάλιστα τόλμησαν να μας πείσουν ότι δεν είναι καιρός για εκλογές. Άραγε, γιατί….;;; Τι προσδοκούν; Τι επιδιώκουν; Γιατί φοβούνται την ετυμηγορία του λαού;
Όμως τα χάδια δεν απαλύνουν τον πόνο. Ο πόνος ανήκει στο θαμμένο λαό και τα ψεύτικα κροκοδείλια δάκρυά τους θα μείνουν στην ιστορία ως μνημείο υποκρισίας. Το θάψιμο δέκα εκατομμυρίων ψυχών δεν πρόκειται να διορθωθεί ούτε καν με χρυσάφι ούτε με παρηγορητικά λόγια ούτε με αποποίηση ευθυνών και εξορκισμούς αλλόφυλων αφεντάδων. Φυσικά ούτε με δημιουργία νέων κομμάτων –μεταλλαγμένων εξαμβλωμάτων των σημερινών. Πού ζούσαν όλοι τους τόσον καιρό; Τίνος το λαιμό πατούσαν με τέχνη περισσή; Σε ποιον διέταζαν να ρίξουν οι δυνάμεις καταστολής τους τα δακρυγόνα αντί να δώσουν αυτοί Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία;
Τώρα έρχονται με «Δούρειο Ίππο» ανούσιες λέξεις, κενές περιεχομένου: «το δίκιο του λαού», «τον πόνο του λαού», «τον αγώνα για το μέλλον του τόπου», «την εθνική υπερηφάνεια μας», «την ανόρθωση του τόπου». Άραγε να μας πείσουν για τι; Ότι μας νιώθουν; Ότι μας συμπονούν; Τότε γιατί μας έφαγαν τις σάρκες παρέα με τους οικονομικούς κοσμοκράτορες;
Όσο για τους απανταχού της γης, που ξαφνικά «τους έπιασε ο πόνος» για το δίκιο μας, καλό θα ήταν να βρίσκονταν δίπλα μας από τότε που φαινόταν πως ετοιμάζεται ο θάνατος της πατρίδας μας. Η πρότερη στάση τους, η αλλοτινή αδιαφορία τους δεν πείθει πως ό,τι γίνεται, γίνεται για το λαό μας, αλλά γιατί ο φόβος να φτάσουν στην κατάσταση της πατρίδας μας, τους έχει πανικοβάλλει.
Το σύνθημά τους “We are all Greeks now” δεν μπορεί να είναι πιστευτό, γιατί υπάρχει το “now” αντί του “ forever”. Από έναν άνθρωπο που έχει χάσει την ελπίδα του για το μέλλον του τόπου του, για το μέλλον το δικό του και προπάντων των παιδιών του, άλλο δε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει σαν όπλο απέναντι στα ντόπια και ξένα θεριά παρά το λόγο του Μεγάλου και Αθάνατου στοχαστή της φυλής μας, του Νίκου Καζαντζάκη: «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος.»
Φραγκούλης Π. Κυλαδίτης
